زیر بارانی بی‌پایان از سرخی آسمان و در میان مناره‌های بنفش که آسمان بی‌قرار را می‌شکافند، کاهنه‌ای اندوه‌زده و فرسوده از غم، روح خاموشی از آب که پاسدار رؤیاهای شکسته است، و فرمانده‌ای جنگ‌آزموده که در گلبرگ‌های مقدس رز پیچیده شده، به‌واسطه‌ی گوی ناممکنی گرد هم می‌آیند؛ گویی که با نیرویی کهن می‌درخشد. آنان قدم به تالار باران سرخ می‌گذارند تا در پی شایعاتی نجواشده از رستگاری باشند، خیانت‌هایی کهن‌تر از حافظه را آشکار کنند، و دریابند بهای واقعی چیست، آنگاه که طوفان گذشته سرانجام بر جانشان فرود آید.